„—Jaki błyszczący...! — zawołał Janek, gdy wyłoniła się górna ściana aparatu. — Ciemny brąz, wysoki połysk... — dodał fachowo.
—Przyciągnijmy go tu razem z pudłem — zaproponował Władek. — Wtedy wystarczy tylko unieść go do góry i postawić na stołku...
— Weźcie, chłopcy, z tamtej strony, a ja wezmę z tej... — zarządzi! ojciec — ...i do góry; hop!
— Jaki piękny... — powiedział z uznaniem Janek, cofnąwszy się o dwa kroki. — I jaki duży ekran... Prawie taki jak w kinie... Gdy się daleko siedzi — dopowiedział.
— No tak — zauważył Władek — ale w kinie mamy na ekranie obrazy rzutowane kolejno z długiej taśmy, a tu Ja wcale nie mogę się połapać, jak to działa... A przecież już oglądałem trochę telewizji u nas w szkole...
— Właśnie, proszę pana, przecież tam w środku nie ma takiego projektora jak w kinie... — poparł kolegę Janek.
— To nie jest takie proste, moi drodzy... — powiedział ojciec w zamyśleniu. — Istotnie, projektora kinowego nie ma. Ale jest coś w rodzaju projektora, co prawda działającego na zupełnie innej zasadzie. Ale to jest dla was zbyt trudne, tak mi się przynajmniej wydaje...
— Ale tak jakoś ogólnie, choć z grubsza, tato... — prosi! Władek. — Przecież zasadę filmu wyjaśniłeś nam bez trudności. A tutaj także jest obraz i dźwięk...“(3)