„2. ŹRÓDŁA PRAWA OKRESU DOMINATU
W okresie dominatu nastąpił wzrost działalności ustawodawczej cesarzy dotyczącej rozmaitych dziedzin życia prawnego i gospodarczego. W praktyce korzystano obok rozporządzeń (konstytucji) cesarskich (leges) w sprawach przez ustawodawstwo cesarskie nie uregulowanych z dawnego prawa (ius), którego znajomość czerpano z pism prawników. W szczególności korzystano z opinii zawartych w pismach tych prawników, którzy otrzymali od cesarzy prawo niejako oficjalnego interpretowania obowiązujących norm prawnych (ius ex auctoritate principis publice respondendi). Opinie prawników, którzy prawo wydawania opinii otrzymali, były w zasadzie dla sędziego wiążące na równi z ustawą. Stosunkowo znaczna liczba prawników, którzy otrzymali ius respondendi, stwarzała w praktyce duże niedogodności. Adwokat bowiem mógł zawsze wśród bardzo licznych pism takich prawników znaleźć opinię, która byłaby korzystna dla sprawy jego klienta. Cesarze starali się usunąć te niedogodności.
Najważniejszym zarządzeniem w tym kierunku była konstytucja cesarzy Teodozjusza II i Walentyniana III z r. 426 ustalająca nazwiska prawników, których pismom przyznano moc obowiązującą. Należeli do nich Papinianus, Paulus, Gaius, Ulpianus i Modestinus oraz ci prawnicy, na których dzieła wymienieni prawnicy się powoływali, o ile autentyczność tekstu ich dzieł została stwierdzona. Jeżeli jednak w pismach tych prawników istniała różnica zdań, to sędzia winien był liczyć ich głosy i przyjąć zdanie większości, a w razie równości głosów przyjąć tę opinię, za którą oświadczył się Papinian. Gdy u Papiniana nie było w danej kwestii żadnej wzmianki, wtedy miał sędzia swobodę wybrania sobie odpowiedniej opinii.“(15)