„226 monstracyjnie odsunęła się od cesarza, ale i zraziła do siebie całą jego rodzinę
A jednak Katarzyna do Ischl przyjeżdża. Arcyksiężna Waleria zanotowała w swoim pamiętniku wyniośle ..Dziwnym trafem pojawiła się w Ischl także pani Schratt". Wyraźna to złośliwość, ponieważ obecność Katarzyny w tej miejscowości obrosła już legendą, a jej spacery z monarchą podpatrywało pół świata! A może Waleria pragnęła dać do zrozumienia, że przyjaciółkę ojca można już. wykreślić z cesarskiego otoczenia
Tymczasem, gdy Franciszkowi Józefowi doniesiono, że w „Felicitas" zamieszkała znana mu dobrze lokatorka, nie potrafi się powstrzymać koniecznie chce ją zobaczyć. Rodzina chłodno kwituje jednak tego rodzaju sugestie. Przed Waleria cesarz zaczyna tłumaczyć się jak sztubak; podobno miał nawet łzy w oczach, gdy mówił, że idzie do „Felicitas" po raz ostatni. „Abschied auf Nimmerwiedersehen". Pożegnanie na zawsze.
Co chciał tą wizytą osiągnąć Myślał chyba o pojednaniu. Chwila była ku temu sposobna. Podniosły nastrój okrągłych urodzin mógł za jednym zamachem przekreślić wszystkie nieporozumienia. Ileż to razy przy takiej okazji Katarzyna obdarowywała go różnymi drobiazgami, które przechowywał jak relikwie a to etui do cygar, a to terminarzyk biurowy z napisem „Dieu vous gardę", a to jej fotografia z. naklejoną koniczynką; dwa lata temu dostał breloczek do zegarka, który wyobrażał anioła oraz kałamarz „przynoszący szczęście".“(8)