„Leczenie oparzeń tannina zostało zastąpione przez leczenie kwasem pikrynowym, a także akryflawiną. Następnie chirurdzy próbowali swoich metod; pobierali skórę z innych części ciała — zwykle pośladków — i przeszczepiali w miejsce spalonych powierzchni. Niestety czasami zdarzało się, że rana, jaka pozostawała po usunięciu zdrowych tkanek, ulegała zakażeniu. Cierpienia pacjenta, jakie ta metoda za sobą pociągnęła, lepiej będzie sobie wyobrazić, aniżeli opisywać. Nie żebym tutaj oczerniał chirurgów gdy w sytuacjach wypadków i wojennych okaleczeń jest to konieczne. Ale czuję się zażenowany gdy muszę powiedzieć, że chirurgia znacznie jest nadużywana i tysiące niepotrzebnych operacji wykonuje się na organach, które mogą być leczone metodami naturalnymi.
Mimo to znalazło się kilku lekarzy o otwartych umysłach i na tyle przedsiębiorczych, by spróbować leczenia przy pomocy urynoterapii o czym świadczy poniższy fragment listu napisanego do mnie przez dr Geo Cotton z Tempie w Texas w USA.
„Po otrzymaniu pańskiej literatury kilka miesięcy temu, poddałem tą metodę (urynoterapii) sprawdzeniu i rezultaty były zadziwiające. Uryna w leczeniu ran okazuje się niezastąpiona. Spośród wielu innych składników zawartych w urynie jej lecznicza siła pochodzi z „Allontain" (C4H603N4).“(2)