„W lipcu 1937 r. dyrektor Protokołu Dyplomatycznego wystąpił z wnioskiem o przesunięcie z XI na X stopień służbowy woźnego Józefa Brzozowskiego. W uzasadnieniu pisał „Brzozowski pracuje w Protokole Dyplomatycznym od przeszło roku ku zupełnemu memu zadowoleniu. Jest b. pracowity, sumienny, pewny. W okresie pobytu króla Rumunii pracował ponad normalny poziom swych czynności i godzin służby z wielkim poświęceniem. Poprzednio był w Moskwie, gdzie także pozostawił najlepszą opinię".
Wyrazem panujących stosunków i przykładem różnicy dzielącej jednak woźnych od innych pracowników były systematycznie, co
roku „na Gwiazdkę" zbierane przez urzędników składki dla woźnych. Również niektóre obce ambasady i poselstwa przekazywały pieniądze dla woźnych (w roku 1936 była to suma 625 zł).
Wokół podziału tych pieniędzy wynikały zadrażnienia i tarcia. Sprawą zajęło się w 1938 r. Biuro Personalne. Na konferencji, która odbyła się 15 stycznia 1938 r., zadecydowano o przelaniu ofiarowanych kwot do kasy samopomocy niższych funkcjonariuszy MSZ, celem rozdzielenia wśród wszystkich woźnych Centrali.
Ale już wkrótce dyrektor Biura Personalnego Wiktor T. Drymmer wydał rozporządzenie, w którym „najkategoryczniej zabraniał wszystkim niższym funkcjonariuszom MSZ przyjmowania jakichkolwiek datków od przedstawicieli państw obcych, ofiarowywanych im czy to w formie datków noworocznych, czy też okolicznościowych". Wyjątek stanowić miały tylko opłaty w szatni, które należało odprowadzać do kasy samopomocy. „Odmowa przyjęcia datku mówiło zarządzenie winna być dokonana w sposób grzeczny i taktowny, ale stanowczy". Na zakończenie dyr. Drymmer uprzedzał, że niestosowanie tego „pociągnie za sobą konsekwencje służbowe włącznie do zwolnienia z pracy".“(5)